कोजागिरी शाळा कॉलेजात पोटापाण्यापुरते मार्कस मिळायचे, जवळपास वरचे वर्गात ढकलला असा शेरा मिळाला नसला तरी क्याटेगरी तीच. त्या मागच्या न्यूनगंडातून असेल कदाचीत, पण स्कालर मंडळींशी सुत जमायचं नाही. म्हणजे राग आकस नसायचा पण जमघटटयात स्कालर मंडळी नव्हती हे खरच. एफवायला आमच्यात एक स्कालर यायला लागला. उदु जोशी. गोरंगोमटं, कॉलेजला पहिल्या तीनात, मीतभाषी उदु जोशी. त्याला कटवायचं डोक्यात असायचं पण गोची एकच, नम्र स्वभाव. कटवायचा तरी कसा? एक दोनदा गडबड आहे, अलाण्या फलाण्या ठिकाणी जायचय सांगून कटवला . पण थापा मारतोय कळूनसुद्धा उदु यायचा काही थांबला नाही. असंच जरा जरा थंडी पडायला सुरूवात झालेली, दोन लेक्चर्स करून कॉलेजमागच्या हिरव्या गवतावर बुडाला मऊशार गवताचं आणि टूचूपकन बोचणा-या खड्यांचं सुख देत फतकल मारून बसलेलो. लोकल माधु-या, शिल्प्या, किम्या बघत कुठल्यातरी रटाळाचा विषय फुलवायचं कामं करणं चाललं होतं. आणि उदु आला. खिशातनं रूमाल काढला झटकला ,खाली पसरला न बसला. आमचं रटाळ फुलवणं चालूच मधेच बोलला “ आजचं प्लानींग काय आहे “ प्रश्न ऐकताच साठया खुलला त्याचं टाळं खडखडलं “ ह्या ह्या ह्या, गोलगरगरगीत बघण्यात आयुष्य खपतय, लेका फ्यामीली येऊ तर दे मग करू प्ल्यानींग “ “ते तर आहेच साठे, आज कोजागिरी , रात्री याल का घरी ,त्यानिमित्तानं घरच्यांशी ओळख होईल. आणि आपली आपल्याला मजा करता येईल.” चक्रावून चक्कीत जाळ झाला राव. स्कालर बोलवतय जायचं तर अडचण , त्यांच्या “मजा” काय असणार ? नाही जावं तर स्कालरला वाईट वाटणार. पण शेवटी होय नाही करत जायचं ठरलं. गेलो. घरी स्वागत केलन उदुच्या आईबाबांनी, घरातलं वैभव बघून नाही म्हंटलं तरी झक मारल्याचा फील यायला लागलेला. पण अगदी दोस्तीखात्यात काकांनी ओळखी करून घेतल्या. राव उदुपेक्षा काकाच जवळचा वाटायला लागला. काकूंनी मार्कांचा विषय आडून काढताच, आमच्या प-या नी सांगून टाकलं “काकू उदय ला आम्ही स्कालर समजतो एवढचं पुरे” त्यावेळेस करंदीकरसुत प-याबद्दलचा आदर अमाप झाला. आणि प-याकडे काकांनी टाकलेली नजर, निव्वळ सुरेख, मुर्डेश्वर पाटील मास्तर , मुरडा पोटात साचलेल्या आवाजात ‘अब्द अब्द साठते मनी ‘ वगैरे सीमा के उस पार का काहीतरी बोलायचं ते झर्रकन आठवलं. काका का स्माईल था ही बढीया. उदु प्रकटला, मंद सुवास दरवळला, बाबांना म्हणाला बाबा जातोय हं वर, आईनेही रूकार भरला अन उदुच्या मागे आम्ही निघालो. थेट इमार्तीच्या गच्चीत. साला काय नजारा , गच्ची ही येवढी मोठी , हवेशीर , आणी डोळ्यातली बुब्बुळं तरंगलीच, स्टाईल्स असतात नां? त्या स्टाईल्सच्या तुकड्यांनी गच्ची सजवलेली, दुधाळ पांढ-या कल्लरचे तुकडे ,त्यात ढग सोडून उरलेलं निळं आकाश असतं त्या कल्लरचे तुकडे, आल्टून पाल्टून , आणि कोजागिरीचा लखलख ,पूर्णबिंब चंद्र वर्ती न त्याच्या चांदण्यानं लखलखणारे, खाडीच्या किना-यावर निवांत असल्यासारखं वाटवणारे स्टाईल्सचे तुकडे (मुर्डेश्वरांचेच काही शब्द, प्लस आमचं मराठी ) आम्ही दोस्त यारांच्या सात पिढ्यात नजरेला आलं नसेल ,असलं पावलं गचकन रूतावीत असलं काहीतरी हंथरलेलं, आणि आयशप्पथ , इमार्तीच्या आस्पास असलेल्या बुचाच्या फुलांचा गोsssssड वास, बस्स , कुशावर्तात बुडी मारल्यासार्ख सुख. उदुबरोबर भारावल्या रात्री मनसोक्त भसाडलेल्या, दिलखोल आवाजातली गाणी, त्याला उदुने दिलेली तालानुरूप झंकाराची साथ (उदु मनमें बस गया राव, हे किडू असं असेल ठाऊक्कच नव्हतं) झक्क झक्क मनमुरादलो काका काकू कधी आले, कळलच नाही , एवढच आठवतं काकूंचा गोड आवाज ,उदुची गीटारावर तोल संभाळणारी साथ मी ही दिल खोलके लावलेला आवाज आणि काकूंच्या आग्रहावरून ठणठणीत जमवलेलं, कैवल्याच्या चांदण्याला, परत तो सुर लाग्ला नाही पण ह्याच आठवणींवर जगायचं ना ....................................... जरा जरा लिहीण्याचा टेम्पो बदललाय, लिहायची सवय होती कुणाला, मान्यय , तेव्हां हे काही क्षण लाभलेत, पण असलं काहीतरी आठवतय, ते सर्वांगसुंदर आहे, अश्याच आठवण करण्यासारख्यां तुम्हालाही लाभोत