फादर्स डे सात वर्ष झाली या गोष्टीला. सांगलीत आल्यावर कामानिमीत्ताने त्यांची ओळख झाली. सुरूवातीला सर म्हणून हाक मारायचो. माणूस दिलदार जिंदादिल. वयानं नउ दहा वर्षानी मोठे. पण स्वतःच्या हिंमतीवर, कुणाचही पाठबळ नसताना व्यवसाय उभा केलेला , अनूभवाने बाप माणूस. वैनीही तश़्याच हसतमूख. दादांना साथ देणा-या. ओळख झाली , गप्पाष्टकं झडू लागली. एका रविवारी सकाळी गेलो घरी, चहा झाला आणि दादांनी विचारलं कँरम बडवूया का ? मी कशाला नाही म्हणतोय, बसलो कँरम बडवत. दूपारचं जेवण, चहा तिथेच. चारपर्यत बडवला कँरम. थोडावेळ डूलकी , संध्याकाळी परतलो ते दर रवीवारी यायच्या बोलीवर. मग महिन्यातले दोन रवीवार मुक्कामपोष्ट तिकडेच. घरचाच मेंबर झालो. आनंदाचे किती क्षण मिळाले या कुंटूंबाकडून पुछो मत. दादांची मुलगी शिकायला पुण्यात होती. तिच्यामुळे नवीन नवीन गोष्टी कळायला लागल्या. वेलेन्टाईन डे ,मदर्स डे, दिवाळीत सगळ्यांनी कल्ला करत किल्ला बनवलेला मातीचा. आणी बरबटलेल्या हातापायांनी आणी हस-या चेह-याने फोटूसेशन. तीनंच सुचवलं, काका उद्या फादर्स डे आहे, मस्त सेलीब्रेट करूयात, आईबाबांना सरप्राईज. केली तयारी गुपचूप, बुके, एक झक्कास लेमन यलो कलरचा शर्ट , पावभाजी आणी आईस्क्रीम. संध्याकाळी दादा घरी आल्यावर सरप्राईज दिलं , तब्येत खूष. गलबलून आलं होतं दादांना, मुलाचे आणी मुलीचे काय करू अन काय नको झालेलं त्या रात्री जेवण झाल्यावर , दादा म्हणाले चल पुष्पराज चौकातून पानं घेऊन येऊ. जाताना सहज विचारलं दादा कसा काय झाला कार्यक्रम आवडला ना. गाडी साईंडींगला घेऊन दादांनी थांबवली. म्हणाले, सोन्यासारखी पोरं दिलीत रे देवानं, मी किती भाग्यवान आहे. माझ्या पोरांनी फक्त माझ्यासाठी काहीतरी केलं . शिस्त लावताना कठोर वागलेलं विसरून पोरांनी आनंदानी रडवलं , शहाण्या आणी तुही सामील होतास पोरांना. पण एक सांगू , आज मला जे भाग्य मला मिळालं ते माझ्या बाबांना नाही मिळालं , मी चौथीत असताना गेले ते, आता अंधूक आठवतायत. मी त्यांच्याकरता काहीच करू शकलो नाही. ऐकताना रडू फुटलं मला, आज फादर्स डे च्या दिवशी , नकळतपणे माझ्याकडून खपली काढली गेली. पण वेळ निघून गेली होती .सुटलेला बाण परत थोडीच येणार होता. वर्मी लागलेला बाण. त्यानंतर प्रत्येक वर्षी फादर्स डे ला शुभेच्छा देण्यासाठी जायचा विचार करतो, मोबाईल कडे हात जातो, आणि तिथंच थांबतो