इस्लामपुरात बसमधे बसल्यापासून प्रज्ञा विचारात गुंतली होती. तिच्या डोक्यातून दुपारचा हर्षलचा फोन काही केल्या जात नव्हता, दोन अडीचच्या दरम्यान हर्षलनी केलेला फोन “ऑफीस सुटलं की डायरेक्ट कम टू होम “ बरं म्हणून तिनी मोबाईल कट केला. नक्की काय झालं असेल ?. ऑफीस सुटलं की सांगलीची बस पकडायची, मनपा पाशी उतरायचं वाचनालयात जायचं , काही पुस्तकं चाळायची, एक सिलेक्ट करायचं, आणि वडापनी टाटा पेट्रोल पंपाला उतरून घरी जायचं हे आठवड्यातून तीनदाचं रूटीन. हर्षलनी १६ वर्षात एकदाही ऑब्जेक्शन घेतलं नाही मग आजच काय झालं ?. हर्षलनी लवकर यायला सांगितलं त्याचं विशेष काही वाटलं नाही पण विचार करायला लावला तो त्याच्या आवाजानी, मोबाईलवर त्याचा मित्र “कार्यक्रम “झाला की बोलायचा तसा आवाज आज दुपारीच त्याच्या तोंडून बाहेर पडला होता. त्या आवाजानी ती सैरभैर झाली. हर्षलची ड्यूटी फिरस्तीची. महिन्यातून चार पाच दिवस घरात मिळायचा. सांगली , कोल्हापूर, सातारा , कराड, कोकण पट्टा त्याच्याकडे होता. हर्षल फिरायचा पल्सर घेऊन. तसाही कामाचा व्याप वाढला तसं दोघातलं बोलणं कमी होत गेलं, सुयशच्या जन्मानंतर प्रज्ञा ,सुयशमधेच गुंतली. हळूहळू हर्षलही घुमा होत गेला. लग्नाआधीचे पाच महिने, नंतरची दीडदोन वर्ष सुखाच्या काळात गेली. संसाराची स्वप्नं पूर्ण करण्यासाठी मग हर्षलनी फिरस्ती लावून घेतली. संसारात उणं नव्हतं , सर्वसामान्य चाकोरीनी आयुष्य पुढे सरकत होतं. बरं हर्षलला सहकारी पण झकास मिळाले होते. मग काय बिनसलं असावं ? मनपा पाशी उतरून वडाप पकडली. वाटेत एसएफसी मॉलपाशी प्रेम दिनाला बहर आलेला दिसला. क्षणभर खुलली ती. आता किती मोकळेपणाने व्यक्त होतात मुलं. पुढे डॉमीनोजपाशी मुद्दाम केलेली सजावट, गप्पांना आलेला ऊत, काही रंगात आलेल्या जोड्या , तरूणाईचा बहर, वडापमधून काही सेकंदातही जाणवलाच. गेले ते दिवस म्हणत ती मंदसं हसली. काही जुन्या आठवणी तरळून गेल्या. हलकंफुल्ल झालं तिचं मन. वडापमधून उतरल्यावर मात्र ती भानावर आली, दुपारचा आवाज पुन्हा आठवला. अंदाज घेऊन हर्षलला सुनावलं पाहिजे, आज संकष्टी आणि….छीः ,कुठून अवदसा सुचली ह्याला. तिचा पारा चढू लागला. फ्ल्याटचं ल्याच उघडून आत आली ती. हर्षल , सुयश दोघही सोफ्यावर, समोर कुठलातरी विन डिजलचा पिक्चर बघत, वेफर्स खात दोघही बसलेेले. “सुयश, होमवर्क ? “ सुयशनी नजर न हटवता, फक्त थम्सअपची खुण केली. झालाय या अर्थी. ती आली तरी हर्षलनी तिची दखल घेतली नाही. या गोष्टीनी तिचा भडका उडाला. हर्षल निवांत पिक्चर पहाण्यात गुंगला होता. पहिले फ्रेश व्हावं, आणि किचनमधे बोलावून हर्षलचा सोक्षमोक्ष लावावा असा विचार करून ती आत गेली. फ्रेश होऊन बाहेर किचनमधे आली तर ओट्यापाशी हर्षल पाठमोरा. ती त्याच्यापाठी गेली आणि सुयशला ऐकु जाणार नाही अश्या आवाजात पट्टा सुरू केला “हर्षल, काय चाललंय हे ? इतक्या वर्षात थेरं सुचली नाहीत ते केलंस तेही आज संकष्टीला तु केलंस , पुन्हा मला चालणार नाही, मला खंबीर होणं भाग आहे, तु नाराज झालास तरी चालेल, पण यापुढे ही थेरं चालणार नाहीत. करायचं ते केलंस, मला लवकर कश्याला बोलावलंस ? हर्षल मी भींतीशी बोलत नाहिये, ऐकु येत नसल्यासारखा वागू नकोस” तिची कपाळाची शीर आता तडतडू लागली होती. मधेच हर्षल वळला, त्याच्या हातात टपोरा लाल गुलाब “ प्रज्ञू , डार्लींग, थंड घे, मी करेन का असं ? तु दुखवली जाशील असं ?” कमालीच्या गोड आवाजात हर्षल. तिला विश्वासच बसेना काना डोळ्यावर. चेह-यावर खट्याळ हसू आणत हर्षलनी शीळ वाजवायला सुरूवात केली “ दिल का आलम मैं क्या बताऊं तुम्हे , एक चेहरेने बहोत, प्यारसे देखा मुझे, दिलका आलम मैं क्या बताऊं तुम्हे” “प्रज्ञा, दुपारी फिरत होतो , लक्षात आलं आज वँलेटाईन , किती तरी वर्षात मी तुला वेळ देऊ शकलो नाही. आवाज तसा मुद्दामच लावला, आजची लज्जत वाढली पाहिजे ,प्रिये तुजसाठी मी काय आणलय त्यावर कृपाकटाक्ष फिरवून मजला उपकृत करशील का?” असं विलक्षण म-हाटी नाटकी हेल काढत हर्षल नी विचारलं , आणि तिच्या दंडाला धरून डायनींग टेबलपाशी नेलं, समोर चंदेरी रँपीग केलेल्या दुरडीत तिच्या आवडीचे आलू पराठे,रामविश्वासचा दह्याचा डबा, बाऊलमधे हिरवी चटणी , व्हेज बिर्याणी आणि बघता क्षणी मुंह मे पानी लानेवाले गुलाबजाम चांदिच्या भांड्यात , एक मखमली लाल डबी. अनिमीष नेत्रांनी तिनं डबी उघडली, बदामाच्या आकाराचं भरीव पेडंट असलेली चेन . “डार्लींग ?”हर्षलनी विचारताच त्याच्या छातीवर गुद्दे घालत ती त्याच्या मिठीत शिरली. त्याच्या कुरळ्या केसांमधून तिचा हात फिरू लागला. शीळ पुन्हा घुमू लागली “दिल का आलम …..” , सोळा वर्षांनंतर.