ढमी

राममंदिर कडून कॉन्ग्रेस भवनला वळसा घातला, स्टेशनरोडनी घराकडं जायचं होतं. सिग्नल लागला , भूक जाणवायला लागलेली, सिग्नल क्लीयर झाला ,   प्लाटीनाला लाथ घातली, सिध्धे निघालो. जाताना जाणीव झाली, कुणी टी शर्ट, जीन्स वाली ड्यूयो पिटाळतीय , साधारण प्यारलल, एक दोनदा मिरर व्हू घेतलाच. राजवाडा चौकातल्या सिग्नलला थटलो.शेजारी ड्यूयो, मान वळलीचं, तीने गाडी सुरूच ठेवलेली, एका हातानं गॉगल काढला, मी चमकलो , ये नैना पैचानके लग रहेले है यार, पण कुठे ?, तोपर्यंत ते तोंडाला गुंडाळलेलं फडकं ही काढलं, एका क्षणात मी जवळपास किंचाळलोच 
“ ढमे, तू ?” 
नेहमीच समोरच्याला येड्यात काढणारं हसू उमटलं
“ वेड्या , खुळ्या, कुठल्या तंद्रीत गाडी चालवतोस रे , मठ्ठ “
सिग्नल सुटला, दोघंही एक्सायटेड, नजरानजर अन मिरर व्यू तून बघत आजमावत , दोघांच्याही गाड्या नीट वळसा मारून आल्या रूटनी माघारी फिरत कॉन्ग्रेस भुवन कडे वळल्या, नकळत.  नटराज हॉटेलला लावल्या गाड्या. 
ढमे, कुठे होतीस ?, लग्न झकास मानवलय, इकडं कसं काय? 
वेडोबा, अरे कायतरी कामानी आले रे, बरं तु उपाशी राहू शकतोस, मला माहिताय, पण मला तरी काय तर मागव. 
ओके, ओके 
वेटरला बोलावला, सांगीतलं ओनीयन उत्ताप्पा, सांबारमधले वांग्याचे पीसेस नको. लगेच ढमी बोलली, एक इडली वडा, डब्बल हं, आणि चटणी वाटी एक्स्ट्रॉ  दोघंही गाढवं खिंकाळल्यागत , खळखळून हसलो. दोघांच्या आवडी निवडी लक्षात होत्याच. काही माना वळलेल्या जाणवल्या, गेल्या  त्या ह्याच्यात. बस , ढमी आणि मी बरेच दिवसांनी एकत्र , किसको फिकीर.  ढमी वतवतायला लागली ( वटवट) , मी हं हं करत होतो, धबधब्यासारखं , अखंड वतवतणं, सवय होतीच. मधेच जाणवल वाटतं तीला, म्हणाली 
वेडोबा,बोल की , हं हं काय नुस्तं ?  
लावली क्यासेट, मी ही वतवतलो.  शिवकुमार शर्माच्या संतुरच्या आलापीला, झाकीरभाईनी पखवाज ईस्टाईल घनगंभीर साथ तबल्यावर करावी, तसा माहौल क्रियेट झाला. मधेच कधीतरी ऑर्डर आली, खाता खाता गप्पांची मैफील सुरूच.  
अडचणी, समश्या, वैत्ताग, दोघांनाही होताच, आपापल्या परीने पीळ्ळेलो. माझा झोका तुला घे, तुझा झोका मला करत चाललेलं, सगळं  वेटरबुवा, अचानक उगवले ढमी बोलली, रिपीट ऑर्डर, एक्स्चेंज डीश वेटरबुवा मावळले.  ढमी बरेच दिवसांनी वतवतून हलकी झालेली , नजरेत जाणवली. बाहेरचा गुलमोहर , पलीकडचा बहरलेला चाफा ,त्याकडं आसूसल्या नजरेनं पाहू लागली मी शांत. य सेकंद गेले असतील. नजरानजर झाली दोघांची. बरंच काही बोलायचं , न बोलता कळून गे  डीशेस आल्या, पुन्हा चरायला सुरूवात.
काय? बोल ना.   वेडोबा, मी पळून जाणारे जगापासून.  
बरं. 
अरे, स्वप्नात रे. 

बेश्ट, किमान झोपशील तरी गाढ, स्वप्नं पहायला.  

ए मठ्ठ हो रे,  मला नं एक पायजेल तुझ्याकडून  ढमी ज्याम एक्सायटेड आवाजात बोलली  काय? ( आयला ढमे चारचौघं बघतायत, त्यांची तर ठेव मनात, हे मी मनातच )  चादर हवीय मला 
जन्मजात जोशी आडनाव इफेक्ट, नजर ओशाळवाणी, जरा साशंक, चहूबाजूस दीडेक सेकंदात फिरली. सगळी गिळण्यात मग्न होती, क्याश काऊंटरवरचा शंभो हर हर पैलवान , राज जाने, उद्धव जाने स्टाईलीत नजर अंतराळी लावून कायतर चघळत बसलेला. 
कस्ली चादर, ढमे चटणी दे 

अरे वेडोबा ,आता ज्याम कंडा रिल्याक्स मुडमधे ढमी बोलली  मठ्ठ, लहनपणच्या परीकथेतली ती उडणारी चादर हवीय मला. 

ढमे, गधडे , चादर नाही सतरंजी होती ती.  हां रे , तीच ती , मी चादर बोलणार.

ब्र ब्र 

ढमी शांत, ठीकाय, ब्र ब्र केव्हां नीपजतात माझ्या तोंडी तीला पक्कं ठाऊक.  अशीच य सेकंद गेली. 

ढमे , मलाही हवीय एक चादर  ढमी खुलली  मी कित्येकदा घट्ट वैतागलो, चीडचीडलो, बॉसनी करवादली माझी की , घरी येतो, आडवारतो नं , सोडावाट्टर भिंगामागल्या, डोळीयांच्या दिठीसमोर चादर आणतो
ऐला , वेडोबा , सेम रे सेम , मी पण इटूकली होऊन बघते ती चादर. 
ढमे , अशी चादर उडणारी, आपण एकटेच, मिठाई, कुर्रमकुर्र, सुक्की भेळ, पिझ्जा , सरबतं हवीत.  वेडोबा, क्लास रे, मस्त गॉगल , मऊ रजईची उशी हवी, डोस्क्याच्या दगडाखाली. खा,प्यायला हवच हं  मस्तपैकी शीडी प्लेयर हवा, अभंगवाणी, ओल्ड क्लासीक्स, गझल्स 

मठ्ठ, ते ह्यायंयायं ह्यायंयायं रडगाणी क्लासीकल नक्कोच हं

ठीकाय  ब्र ब्र ( परत हसू खळखळून ) असू दे तुझ्या चादरीवर, मुळ्ळीच नको मला 

पुन्हा वेटरबुवा अवतरले दोन कॉफी ढमी वदली, साखर कम , एकदम कड्डक, मामा आपकी मुछों माफीक वेटरबुवा मावळले. 
ढमे, मला पुस्तकही हवीत , चादरीवर

ऐला, वेडोबा , उल्कापाग व्हावा चमकावं तसं पैलेझूठ दिलखुष बोललास 

ढमे उल्कापाग नै काय, उल्कापात, मस्त वाचत लोळायचं सश्यासारखं, मधून खायचं, तहान लागली की सरबत, जोडीला आमीरखां चा दरबारी,मारवा, मालकौंस  गजल्स, चुपके चुपके, ये दिल तो पागल दिल मेरा, जख्मे तनहाईमे खुशबू अये हिना, मेरा कुछ सामान, दर्द ही तेरी अता है तो गीला किससे करे,   ढमे, मला फेस्बुकही हवं हां 

अरे हो रे, मग चार्जर पण लागणार.  
ए वेडाबाय, ग्याज्जेट असणार की, जेम्स बॉन्डासारखं, हवेत हात छाव केला की , ३८ इंची स्क्रीन समोर , पोस्टायचं , लाईकायचं, स्माईलायचं .  कमेंटायचं , वतवतायचं, कंटाळलं की पुन्हा छाव, स्क्रीन गायब,

करेक्ट नां मठठ , सॉल्लीड कल्पना.
आणि ढमे पाऊस पडला तर? 
सोप्पय वेडोबा, पुन्हा हवेत छू ः, सी- थ्रू ग्लास प्यानेलची इग्लूटैप झोपडी आपल्या चादरीभोवती, पाऊस बदाबदा पडणार, काचेवरचे थेंब टपकून उडताना दिसणार , मागे आशा प्रेममय विव्हळणार नभ उतरू आलं , अंग थरथरवलं , झिम्माड झालं हिरव्या बहरा.
ढमे, एक विचारू  हो रे विचार की  बघ हं , नंतर विस्फोटशील  ना रे  खरच विचारू
J1 झालं का ? सोडून काहीही ( पुन्हा हसू खळखळून ) 
अय सिरीयसली  हं   दिवसभर चरणार, लोळणार, मग सकाळच्या प्राप्तविधीचं काय?
य सेकंद शांतता, य सेकंद शांन् तता, य सेकंद शांन्तता  ढमी चिवित्र मुडमधे, सगळं चित्र इस्कटलय, आता संयमानं भौतेक डोळे ढेंडाळणार टीपीक टुपूक टीपीक टुपूक  अचानक विद्यूल्लतेत्या कडकडाटासम हसणं , निरभ्र , स्वच्छ , गंगौघासारखं 
मठ्ठ , ग्याज्जेट आहेच की , तरंगता कमोड येईलच की.

बील येतं , मी देतो,   हॉटेलच्या बाहेर 
ढमे, पुन्हां कधी ?  वेडोबा , मठ्ठ , खुप पकपकशील तेव्हा येईन मी अशीच, तुझ्या मनातच आहे  मी, हे तुला कळतय, पण वळवून घेत नाहियेस, प्रत्यक्ष येणं शक्य नाही तुलाही माहितैय. परत भेटीन अशीच . तोपोत्तर एकावर एक चादर मिळतीय का बघ.ती सुद्धा फ्री.  ढमी गेली.  मी हसलो, प्लाटीनाला लाथ घातली . हलकेच वतवतलो, कशाला लागतीय चादर? माझ्याकरता ढमी आहेच की.  ( समाप्त, दि एन्ड, जावा घरला )