नविन ब्लॉग साधारण पंधरा दिवसापुर्वी एका भगिनीने माझ्या लिखाणाची स्तुती केली होती. आवडलं बिचारीला. ज्याची त्याची आवड आपण काय बोलणार, तर तीने एक पिल्लू सोडलं “भावा, तु ब्लॉग बनव स्वतःचा”. मी उडलोच जागेवर. “ब्लॉग ? बयो तुझ्याइतकी नसली तरी थोडीफार भटकंती मी ही करतो , फेसबुकावरची मंडळी संग्राह्य पोस्ट ब्लॉगवर शेफ डिपॉझीटला टाकून ठेवतात ते माहितीय गं, पण त्या पोस्ट संग्राह्य असतात, ते महत्वाचे, काहीतरीच काय , ह्या उगा पिल्लू सोडू नकोस “ तीलाही पटलं असावं , नाद सोडला. कालचीच गोष्ट, इनबॉक्सात पिंग झालं, बघितलं तर , लायका मारणारी एक फ्रेन्ड ऑनलाईन. हाय, हलाव, j1 zale ka, वगैरे उपचार पार पडले. माझ्या मित्रयादीतल्या एका मित्राला बरोबर घेऊन शुन्य सेकंदात, तीनं ग्रुप केलान चँटींगचा. ती -“जोशी , तुम्ही फार सुंदर लिहीता” मी - स्माईली ( दोन्ही गालफडात फुलचंद कटींग चे कटींग तोबरे भरल्यावर, मुखरस ओघळून खाली येऊ नयेची काळजी घेत कसनुसं हसतात तस हसू दाखवणारी ) “ अहो, खरच” “ सुचेल तसं लिहीतो हो ( बाई बाई मन मोराचा कस्सा पिस्सारा फुलला- मनात)” “ हे सुचणंच महत्वाचं, यु नो “ मधेच तो - “करेक्टाय” “ जोशी , माझं एक म्हणणं ऐकणार का?” “बोला” “मी तुमच्या पोस्ट वाचते, खूप खूप आवडतात वाचायला, मराठीचं नॉलेज आहे तुमच्याकडे” “हं ( खंदारे सर , रत्नपारखी बाई, क्षमा करा या लेकराला , कां की ती जी काही बरळते आहे तीची तीजला कल्पना नाही -मनात) “ तुमच्या पोस्ट शोधून शोधून वाचते मी” मधेच तो - “ करेक्टाय” “ काय करेक्टाय ?” “जोश्या तुझ्या पोस्ट शोधायलाच लागतात, कुणाच्या खीजगणतीतही नाहीत, ह्या ह्या ह्या” ( मोराचा पिसारा झडून आता लांडोर झालेली असते) “ ये काय रे ? “ नंतर अनाकलनीय दोन स्माईली. “जोशी माझं म्हणणं ऐकाच, प्लीज रिक्वेस्ट आहे माझी “ “ बोला” “प्लीज तुम्ही ब्लॉग सुरू करा नं “ “ अहो एक तर ब्लॉग करावा असं काही विशेष नाही माझ्या लिखाणात” मधेच तो - “ करेक्टाय” ( रागानी निळंजांभळं थोबाडाच्या स्माईली मनात तरळून जातात, संभाषणात येत नाहीत) “ तसं नव्हे हो जे काही लिहीताय ,ते आम्हांला, आय मीन मला अगदी दीपस्तंभासारखं मार्गदर्शक ठरेल . ते एकत्र वाचल्यावर जो आनंद मिळेल त्याला तोड नाही, प्लीज ही विनंतीवजा रिक्वेस्ट समजा” “खीक” - मधेच तो “ पुन्हा बघाना, ब्लॉगवर एका ठिकाणी लेखन राहील तुमचं , पुनःवाचनाचा आनंद तुम्हालाही मिळेल “ “ अहो आत्ता वाचताय ना माझ्या वॉलवर झालं की मग “( आयला नस्तं लचांड, ब्लॉग करायचं , माहीती नाही कसा करायचा ,बोंबाबोंबेय सगळी) “ बघा बघा विचार करा जोशी, बाळासाहेब मंगेशकरांना कुठे माहिती होती पंचवीस वर्षानी त्यांनी संगीत दिलेली गाणी मराठी गाण्यात अरजामर होतील” तो मधेच- “ खीक खीक अरजामर नाही, अजरामर” दुर्लक्ष करीत ती - “ तसच तुमच्या लेखनाचं आहे , जोशी , तुम्हांला कल्पना नाही तुम्ही काय लिहून ठेवलयत” तो- “मलाही कळत नाही काय लिहीलय” “ जोशी मी कळकळीनं सांगतीय तुम्ही मनावर घ्याच” पुढची सत्तेचाळीस मिनीटे ती ची माझ्या लिखाणाबद्दल स्तुती, नाही म्हटलं तरी भारावून गेलो. आणि एका नेटकिड्याला गणेश नाष्टा सेंटरचा वडासांबार + मिसळ कॉम्बो ऑफर करून प्राथमिक माहिती घेतली. आणि केला ब्लॉग तयार. नेटकिड्यानी दिलेल्या माहितीप्रमाणे कागदावर लिहून दिलेली लींक का काय म्हणतात ती त्या दोघांना सेंडली. दोघांचेही रिप्लाय आले “जोशी तुम्ही इतके भंकस असाल वाटलं नव्हतं, किती बाळबोध ब्लॉग केलायत, सातवीतली मुलं पण बरा ब्लॉग बनवतील, ऐला वाचनाची ईच्छाच मेली”- ती ( नर्व्हस एक, वैताग एक अश्या दोन स्माईली ) “जोश्या अभिनंदन, ब्लॉग कसा नसावा ह्याचं वस्तुस्थितीनिदर्शक उदाहरण असलेल्या ह्या ब्लॉगची लींक पाठवल्याबद्दल. हे निव्वळ तूच करू शकतोस, कितीक लोक्सवर सूड उगवायला ही लींक सेंडता येईल, खी:खी:खी: , ख्या ख्या ख्या “ दुसरं कोण असणार तो च तात्पर्य - ज्याला जसं घ्यायचं तसं घ्या वैत्तागाने काहीही बोलण्याच्या पलीकडे गेलोय