तो पानपट्टीवाला

समोरच्या कॉर्नरवरचा पानपट्टीवाला. हो हो तोच समोरचा. आहे तसाच आहे , कितीक वर्ष.

शाळेत जात असतानाही तो तिथेच होता.

गोळ्यांच्या बरणीतनं ५ पैश्याच्या चार गोळ्या काढून द्यायचा बसल्या जागेवर.

कॉलेजच्या दिवसातही तो तिथेच. गल्लीतल्या अंडरआर्म्स क्रिकेटचा बॉल सणकत त्याच्या टपरीत गेला. तरी चिडून बाहेर आला नाही. बसल्या जागीच परत केला. कसंनुसं हसून , फुटकी बरणी टाकून देताना तो पाहिला.

चोरून सिग्रेटी घ्यायचो तेव्हाही तो तिथंच होता. हातातली पानं कापायची कात्री बाजूला ठेवून सेकंदात विल्स हातात द्यायचा बसल्या जागेवरच. उधारी कधी मागीतली नाही, पण होताच असा की उधारी चुकवली नाही असं झालंच नाही.

दंगलीच्या वेळी एक फळी लावून घेत , बसला होता तिथंच. नजरेसमोर पोलीसांनी हाती सापडेल त्याला गुरासारखा तुडवला ते शांतपणे बघत तो तिथंच होता , बसल्या जागी.

लग्नानंतर वर्ख लावलेली मसाला पानं बांधून देताना, एक डोळा मिचकावीत विल्सच्या पाकीटाकडे बघून हसायचा तो बसल्या जागी. चेहरा पडला की म्हणायचा आवो, ते ही बसल्या जागी.

नाना सरपोतदारांना अँम्ब्यूलन्समधून आणलं तेव्हा चौकातलं एका न एका घरातलं माणूस उतरून आलं खाली तेव्हाही तो तिथंच होता.

हल्ली माझ्याकडून मागीतलेल्या पाच दहा रूपयाततून कधी कुरकुरे, कधी वेफर्स , कधी पेनातल्या रिफीली पिट्टया त्याच्याकडून आणतो तेव्हाही तो तिथंच बसलेला असतो.

कालचीच गोष्ट. इंग्रजी सी आकार उलटा करावा तशी देहाची धनूकली झालेली म्हातारी , मधूनच कासवासारखी मान लांब करत , पुन्हां खाली झूकत रस्ता ओलांडायचा सावकाश प्रयत्न करत असताना सुसाट वेगात येणारी इनोव्हा तिला उडवून गेली , गर्दी जमली सगळी. तेव्हांही तो तिथंच होता. फक्त फरक एवढाच झाला . पाण्याचा लखलखीत तांब्या एका हातात घेऊन , शक्य तेवढ्या जलदीत तो गर्दीत घुसला , काखोटीला मारलेल्या कुबडीसह , एका पायावर, धडपडत, म्हातारीला पाणी पाजायला.

आजही तो तिथंच आहे पानं लावत, बसल्या जागी.